Πλανο οργανωσης σχολικης χρονιας 2015-16

πλανο οργανωσης 2015 16 from Ioanna Chats


από την σελίδα http://taksiasterati.blogspot.gr/2015/08/2015-16.html#.VdJEsfmqqkp

Πώς να μάθουμε στο παιδί να διαβάζει σωστά

Από: Ελένη Χαδιαράκου

Το σωστό διάβασμα που αποδίδει και δεν κουράζει το παιδί δεν θέλει κόπο. Θέλει τρόπο. Μάθετε που κάνετε λάθος (κι εσείς και το παιδί) και ποιες παγίδες πρέπει να ξεπεράσετε στο κεφάλαιο «μελέτη».


Είναι καρφωμένο με τις ώρες στο γραφείο του και μοιάζει αληθινά προσηλωμένο στη μελέτη του. Ναι, είστε πολύ υπερήφανη που το παιδί σας μελετάει μόνο του ενώ άλλες μαμάδες δίνουν μάχες για το διάβασμα. Κι όμως οι βαθμοί του δε λένε το ίδιο, ούτε η δασκάλα του, που το βρίσκει συχνά αδιάβαστο! Τι συμβαίνει; Πως γίνεται το παιδί σας να διαβάζει πολύ (ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται) και να μην αποδίδει; Σύμφωνα με τους ειδικούς, οι πολύωρες μελέτες μπορεί να μην είναι αποδοτικές στην περίπτωση που δεν έχουν γίνει με το σωστό τρόπο. Τι μπορείτε να κάνετε εσείς ως γονείς για να το μάθετε να διαβάζει σωστά και αποτελεσματικά;
Μάθημα πρώτο: Συμπαρασταθείτε του!
Μια βασική αρχή, στα πρώτα τουλάχιστον χρόνια της μαθητικής σταδιοδρομίας του παιδιού σας, είναι να νιώθει πως σε ένα τόσο σπουδαίο εγχείρημα έχει για συμπαραστάτες τους γονείς του. Η άποψη «αφήνω το παιδί να διαβάσει μόνος του για να αυτονομηθεί» δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί αυτόματα αλλά προοδευτικά. Αυτό σημαίνει πως βοηθάμε το παιδί στην πρώτη δημοτικού, σίγουρα όμως δεν στεκόμαστε με τον ίδιο τρόπο κοντά του στην τρίτη δημοτικού. Αντίθετα, προσπαθούμε να του μάθουμε να έχει συνειδητή στάση απέναντι στη μάθηση, βοηθώντας πλέον περιστασιακά, όταν δηλαδή του δημιουργείται κάποιο αξεπέραστο πρόβλημα με μια άσκηση. Αλίμονο αν το παιδί αντιληφθεί πως σε κάθε δυσκολία που του παρουσιάζεται θα έχει δεδομένη την «πατερίτσα» μας. Γρήγορα θα το συνηθίσει χάνοντας έτσι το αίσθημα της αυτονομίας. Εννοείται πως υπάρχουν παιδιά που αυτονομούνται γρήγορα κι άλλα με μεγαλύτερη εξάρτηση, που χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να βρουν το δρόμο τους. Το σίγουρο είναι πως όταν μάθουν να διαβάζουν σωστά, εκτός από την απόδοσή τους στα μαθήματα, θα αποκτήσουν παράλληλα αυτοπεποίθηση και υψηλή αυτοεκτίμηση.
Μάθημα δεύτερο: Δείξτε υπομονή ( πολύ υπομονή!)
Όταν το παιδί διαβάζει, ο γονιός θα πρέπει να φροντίζει ώστε να υπάρχει γύρω του ένα ήρεμο περιβάλλον με καλή ενδοοικογενειακή επικοινωνία. Τα επικριτικά επίσης σχόλια και ο εξουσιαστικός ρόλος των γονιών κάνουν απεχθή στο παιδί την προετοιμασία του για το σχολείο. Δεν είναι λίγοι όμως οι γονείς που έχοντας απίστευτες εκκρεμότητες να προλάβουν μέσα στην ημέρα, δεν έχουν την υπομονή να ασχοληθούν όπως πρέπει με το διάβασμα του παιδιού τους. Έτσι εκνευρίζονται όταν το παιδί αργεί να διαβάσει, ή να καταλάβει κάτι! Αυτό που οφείλουν οι γονείς να κάνουν είναι να το αφήσουν ή να το βοηθήσουν «να πάρει το χρόνο του», και να βρει το ίδιο τις «στρατηγικές διαβάσματος» που του ταιριάζουν.
Μάθημα τρίτο: Μην ενθαρρύνετε την παπαγαλία!
Ο πιο λανθασμένος τρόπος διαβάσματος, στον οποίο όμως καταφεύγουν συχνά τα περισσότερα παιδιά, είναι η παπαγαλία. Μια κακοδαιμονία, σύμφωνα με τους δασκάλους, που παράγεται στο σχολείο και αναπαράγεται πιο έντονα στο σπίτι, όπου τα παιδιά μαθαίνουν το μάθημά τους  χωρίς να καταλαβαίνουν το νόημά του. Δυστυχώς, στην παγίδα της παπαγαλίας πέφτουν οι περισσότεροι γονείς καθώς είναι πιο χρονοβόρο να εξηγήσουν στο παιδί κάτι που δεν καταλαβαίνει, από το να το ακούσουν να τους λέει το μάθημα απέξω.
Μάθημα τρίτο: Βοηθήστε το να οργανωθεί
Για να μην φαίνονται στον μικρό μαθητή τα σχολικά μαθήματα βουνό θα πρέπει να μάθει να οργανώνει το διάβασμά του αλλά και το χρόνο του, θα πρέπει δηλαδή να βρει πόση ώρα χρειάζεται να αφιερώνει σε κάθε μάθημα και ποια βήματα θα ακολουθεί στη μελέτη του. Όλα αυτά αφού γυρνώντας από το σχολείο, φάει για μεσημέρι, σας διηγηθεί τα νέα του και ξεκουραστεί λιγάκι παίζοντας. Από εκεί και πέρα, αυτό που πρέπει να καταλάβει είναι πως το σωστό διάβασμα χρειάζεται αυτοσυγκέντρωση και σύστημα. Τίποτα δεν μπορεί να γίνει με μελέτη της τελευταίας στιγμής ή όταν μας απασχολεί παράλληλα και κάτι άλλο.
Οδηγίες για «πρωτάκια» και «αρχάριες» μαμάδες Μια καλή αρχή είναι να ξεκινήσει ο μικρός μαθητής τον προγραμματισμό στη σχολική του ζωή από την πρώτη δημοτικού. Σε αυτό το σημείο, οι μαμάδες θα πρέπει να τα βοηθήσουν (πάντα με υπομονή) να οργανωθούν. Πως; 

 • Πρώτα απ’ όλα σημειώστε σε ένα χαρτί τις εργασίες που έχει το παιδί να κάνει για την επόμενη μέρα, εξηγώντας του ότι κάθε μάθημα πρέπει να το τελειώνει μέσα σε ορισμένο χρονικό διάστημα. • Στη συνέχεια,  βεβαιωθείτε πως το παιδί έχει καταλάβει τι ακριβώς πρέπει να κάνει ή πώς να λύσει μια άσκηση, και εξηγήστε του πως θα βρίσκεστε εκεί κοντά και σε λίγο θα επιστρέψετε να το τσεκάρετε!
• Κάθε μάθημα που τελειώνει, από αντιγραφή μέχρι αριθμητική, διαγράψτε το από τη λίστα, έτσι ώστε και το παιδί να αντιλαμβάνεται πως σιγά-σιγά οι υποχρεώσεις του φτάνουν στο τέλος τους. •Όταν ολοκληρωθεί το διάβασμα σε όλα τα μαθήματα, τσεκάρετε το αποτέλεσμα μαζί με το παιδί. Αν διαπιστώσετε πως κάπου έχει κάνει λάθη, μην τα διορθώσετε αλλά προτρέψτε το να ξανακοιτάξει προσεκτικά τα κείμενα και τις ασκήσεις του.
• Εννοείται πως αν δεν κάνει καλά γράμματα ή γράφει με λάθος τρόπο για δέκατη φορά, δεν σκίζετε τις σελίδες ούτε σβήνετε με μανία. Μπορείτε όμως να ρωτήσετε το παιδί αν είναι ικανοποιημένο από τη δουλειά του, τονίζοντάς του πως έχει τη δυνατότητα να προσφέρει πολύ περισσότερα.
• Θυμηθείτε πως για να αξιοποιηθεί ο χρόνος μελέτης του παιδιού χρειάζεται σταθερός ρυθμός στο διάβασμα και απόλυτη αυτοσυγκέντρωση, με ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα κάθε μισή ώρα για τα παιδιά του δημοτικού και κάθε μία ώρα για τα παιδιά του γυμνασίου-λυκείου.
Οι βασικές αρχές του σωστού διαβάσματος
Η επανάληψη: Δεν την λένε τυχαία μητέρα πάσης μαθήσεως!  Μαζί με τις απορίες  και την κριτική ματιά αποτελούν τα τρία βασικά σημεία κλειδιά της απομνημόνευσης του μαθήματος. Μια ανακεφαλαίωση θα αποδείξει πως έχει καταλάβει την ύλη, την έχει συνδυάσει με προηγούμενα μαθήματα και έτσι έχει μεγαλύτερες πιθανότητες να θυμηθεί το μάθημα αν τύχει και εξεταστεί την επόμενη μέρα. Η αυτοαξιολόγηση:  Όταν τα παιδιά ολοκληρώσουν το διάβασμα θα πρέπει να παρουσιάσουν το μάθημα στον εαυτό τους φωναχτά, σαν να παίζουν θέατρο. Στη συνέχεια θα πρέπει να προχωρήσουν στην αυτοαξιολόγηση. Όσο περισσότερο ένας μαθητής δουλεύει μόνος του τόσο πιο γρήγορα ανακαλύπτει τις δεξιότητές του. Η συνεργασία: Μια στις τόσες αξίζει να αφήνουμε το παιδί μας να διαβάζει μαζί με άλλα παιδιά. Σύμφωνα μάλιστα με έρευνες, η ομαδική μελέτη είναι πιο αποτελεσματική
Το κριτικό πνεύμα: Ειδικά στις πρώτες τάξεις του δημοτικού η μαμά θα πρέπει να κάνει στο παιδί κάποιες ερωτήσεις γύρω από το κείμενο που θα της αποκαλύψουν αν έχει καταλάβει το νόημά του ή όχι. Η κατάλληλη ώρα: Σύμφωνα με έρευνες τα δύσκολα μαθήματα διαβάζονται τις πρώτες απογευματινές ώρες όπου ο βαθμός συγκέντρωσης της προσοχής είναι καλύτερος και μεγαλύτερος. Ο χώρος: Θα πρέπει να προσέξουμε, ώστε το παιδί να μελετάει σε έναν περιποιημένο, καθαρό και σταθερό χώρο που δεν θα αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι και που θα εμπνέει τη μελέτη. Η επιβράβευση: Αμέσως μετά το διάβασμα μπορούμε να του επιτρέψουμε να παίξει με τους φίλους του ή με το αγαπημένο του παιχνίδι φροντίζοντας πάντα ώστε το παιδί μας να μην χάσει το γέλιο και το κέφι του εξαιτίας της ψυχικής έντασης, που μπορεί να προκαλούν καμιά φορά τα μαθήματα, αλλά και των δικών μας υψηλών απαιτήσεων.

http://www.imommy.gr/nipia/education/article/2921/pws-na-mathoyme-to-paidi-na-diabazei-swsta/ 

Καλύτεροι βαθμοί με μια βόλτα στο πάρκο

Η σωματική δραστηριότητα επιδρά στην εγκεφαλική λειτουργία του παιδιού

Θα μπορούσε μια βόλτα στο γήπεδο του τένις, στο κολυμβητήριο ή στο πάρκο της γειτονιάς να έχει εξίσου ευεργετικό ρόλο στις μαθησιακές επιδόσεις του παιδιού με μια επίσκεψη σε μια δημόσια βιβλιοθήκη; Θετικά απαντούν οι επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, που πραγματοποίησαν νέα έρευνα για την επίδραση της σωματικής δραστηριότητας στην εγκεφαλική λειτουργία και ειδικότερα στις μαθησιακές δεξιότητες.
Πιο συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι τα παιδιά που γυμνάζονται έχουν καλύτερες γλωσσικές ικανότητες συγκριτικά με τα παιδιά που δεν είναι σε καλή φυσική κατάσταση. Με τη βοήθεια ηλεκτροεγκεφαλογραφημάτων, οι ερευνητές παρατήρησαν ότι ο εγκέφαλος των μαθητών, οι οποίοι ασκούνταν συστηματικά, αντιδρούσε πιο γρήγορα όταν διάβαζαν. Το πιο εντυπωσιακό, δε, ήταν ότι τα παιδιά αυτά είχαν καλύτερες επιδόσεις, ακόμη και όταν κλήθηκαν να κάνουν ανάγνωση προτάσεων, που περιείχαν γραμματικά λάθη.
«Πολλές μελέτες, που έχουν γίνει την τελευταία δεκαετία σε παιδιά και ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, έχουν επανειλημμένα δείξει την επίδραση που έχει η αύξηση της σωματικής δραστηριότητας και η βελτίωση της φυσικής κατάστασης ενός ατόμου στη δομή και τη λειτουργία του εγκεφάλου, καθώς και στη γνωστική απόδοση», εξήγησε ο Charles Hillman, καθηγητής από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και επικεφαλής της έρευνας.
Οι επιστήμονες αισιοδοξούν ότι τα νέα ευρήματα θα τους βοηθήσουν να εξηγήσουν τους λόγους που τείνουν να είναι πιο έξυπνοι οι άνθρωποι οι οποίοι γυμνάζονται.
Πηγή: Vita.gr

http://www.newsbeast.gr/health/arthro/738266/kaluteroi-vathmoi-me-mia-volta-sto-parko/ 

Οταν το παιδί αρνείται να πάει στο σχολείο

Αρκετά από τα παιδιά που πηγαίνουν για πρώτη φορά στο σχολείο, αναπτύσσουν μια φυσιολογική δυσκολία να αποχωριστούν τους γονείς τους. Άλλα παιδιά, κάποιες φορές, δυσκολεύονται στη μετάβαση στην σχολική ρουτίνα μετά από κάποια περίοδο διακοπών ή και αργότερα, στη διάρκεια της σχολικής χρονιάς, μετά από απουσία εξαιτίας για παράδειγμα κάποιας ασθένειας.
Γράφει η Κατερίνα Τσίτση
Ο όρος «σχολική άρνηση» ωστόσο, αναφέρεται σε μια διαφορετική κατάσταση και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τα συμπτώματα άγχους των παιδιών ηλικίας 5-17 ετών, τα οποία σχετίζονται με την απροθυμία τους να πάνε στο σχολείο. Συγκεκριμένα, τα παιδιά μπορεί να λείπουν όλη μέρα από το σχολείο, να πηγαίνουν το πρωί, αλλά να φεύγουν αργότερα, στη διάρκεια της μέρας ή να παραμένουν όλη μέρα στο σχολείο παραπονούμενα, κλαίγοντας ή παρουσιάζοντας ανάρμοστη συμπεριφορά. Η προσπάθεια, λοιπόν, για αποφυγή του σχολείου στην περίπτωση της σχολικής άρνησης είναι έντονη και συνοδεύεται από αισθήματα άγχους, φόβου και στρες. Ακόμα, έχει αρνητικές επιπτώσεις στην καθημερινότητα του παιδιού και της οικογένειας.
Ποια είναι τα συμπτώματα της σχολικής άρνησης;

• Συχνά τα παιδιά με σχολική άρνηση αρχίζουν να αναφέρουν συμπτώματα, όπως πονοκεφάλους ή πόνους στην κοιλιά και στο στομάχι, τα οποία δεν εξηγούνται με ιατρικές εξετάσεις στις οποίες υποβάλλονται. Ακόμα, τις περισσότερες φορές, οι ενοχλήσεις αυτές εξαφανίζονται, όταν επιτραπεί στο παιδί να παραμείνει στο σπίτι
• Το παιδί φαίνεται να ενοχλείται ή να αγχώνεται με μια συγκεκριμένη κατάσταση στο σχολείο
• Το παιδί δε θέλει να απομακρυνθεί από το γονιό, εξαιτίας μιας σημαντικής αλλαγής που αφορά την οικογένεια, όπως αρρώστια, πένθος, διαζύγιο, μετακόμιση κ.α.

Τι μπορούν να κάνουν οι γονείς στην περίπτωση της σχολικής άρνησης;

• Εξερευνήστε το ενδεχόμενο να υπάρχει κάποια οικογενειακή κατάσταση, που ενισχύει την άρνηση του παιδιού να πάει στο σχολείο
• Μην υποτιμάται το πρόβλημα. Η δυσκολία, το άγχος και ο φόβος του παιδιού είναι πραγματικά
• Μην ενδίδετε στην επιθυμία του παιδιού να παραμείνει στο σπίτι. Στείλτε το παιδί στο σχολείο, προσπαθώντας παράλληλα να το βοηθήσετε να νιώσει άνετα εκεί
• Συζητείστε την κατάσταση με τον δάσκαλο του παιδιού, ώστε να μη στέλνει το παιδί στο σπίτι, αν δεν υπάρχει σημαντικός λόγος. Επίσης, ο εκπαιδευτικός μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στον εντοπισμό της πηγής του άγχους του παιδιού και να το βοηθήσει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα
• Ζητήστε από το παιδί να σας μιλήσει για τα συναισθήματα του, για την καθημερινότητα του στο σχολείο και για την περίπτωση να φοβάται ή να ενοχλείται με μια κατάσταση εκεί. Δείξτε του ότι παίρνεται στα σοβαρά το πρόβλημα του και ότι καταλαβαίνεται πως νιώθει. Αποφύγετε φράσεις όπως «Αυτός δεν είναι λόγος για να ανησυχείς», «Σιγά το πρόβλημα» κλπ.

Η λύση του προβλήματος εξαρτάται από το αντικείμενο του φόβου σε κάθε περίπτωση. Ένα παιδί με σχολική άρνηση μπορεί να αποφεύγει συγκεκριμένα παιδιά που το παρενοχλούν. Ένα άλλο παιδί μπορεί να φοβάται ότι κάτι κακό θα συμβεί στον γονιό του, όταν τον αποχωριστεί. Ο στόχος, λοιπόν, είναι να αντιμετωπίσει το παιδί αυτό που το φοβίζει, ώστε να νιώσει άνετα με την παραμονή του στο σχολείο.
Όταν η κατάσταση φαίνεται να επιμένει ή νιώθετε πως ή ένταση του προβλήματος είναι τόσο μεγάλη, που δε μπορείτε να το αντιμετωπίσετε, ζητήστε επαγγελματική βοήθεια. Η έγκαιρη παρέμβαση έχει μεγάλη σημασία, καθώς όσο περισσότερο μένει το παιδί μακριά από το σχολείο, τόσο πιο πολύ θα δυσκολευτεί να επιστρέψει.
Το διαβάσαμε στον ιστότοπο athena.org.gr

http://www.koolnews.gr/egrapsan/485771-otan-to-paidi-arneitai-na-paei-sto-sxoleio/

Είναι κάτι εύκολο η συνεργασία εκπαιδευτικού και γονέα;

Είναι κάτι εύκολο η συνεργασία εκπαιδευτικού και γονέα;

Ευκαιρίες δίνονται καθημερινά και από τις δύο πλευρές. Ο θεσμός του «Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων» σε όποια σχολεία λειτουργεί αποτελεσματικά, αποδεικνύει την έμφυση των γονέων ευαισθησία και υπευθυνότητα των γονέων, λειτουργεί με σεβασμό στις αρχές του σχολείου και συντελεί στη ολοκλήρωση της μόρφωσης των παιδιών μέσα από κοινωνικές, πολιτιστικές και ενημερωτικές δραστηριότητες.

Το ερώτημα όμως είναι: Τι είναι αυτό που θα εξασφαλίσει την αποτελεσματική λειτουργία του «Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων»; Η συμμετοχή των γονέων στους Συλλόγους Γονέων παιδιών θεωρείται μια διαδικασία ανταλλαγής εμπειριών και αλληλοεκτίμησης μεταξύ γονέων -παιδιών -εκπαιδευτικών. Απαιτείται όμως, να αντιμετωπιστεί από τους γονείς υπεύθυνα, ώστε μέσα από θεσμοθετημένες αρμοδιότητες του οργάνου αυτού να συνεργαστούν όλοι με αμεροληψία και ανιδιοτέλεια γύρω από έναν κεντρικό πυρήνα ενδιαφέροντος στο παιδί.

Ολοι οι γονείς ανεξαιρέτως έχουν κάτι διαφορετικό και πολύτιμο να προσφέρουν από την εμπειρία τους, τον χώρο τους, την προσωπικότητά τους. Στις ετήσιες γενικές εκθέσεις των Σχολικών Συμβούλων της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης έχει επανειλημμένα επισημανθεί η αναγκαιότητα επικοινωνίας σχολείου-γονέων. Από όλους τους σχολικούς συμβούλους έχει εκτιμηθεί ότι η συνεργασία και η συμμετοχή των γονέων συμβάλλει ουσιαστικά στη προαγωγή της εκπαίδευσης και στην καλύτερη αντιμετώπιση των εκπαιδευτικών προβλημάτων.

Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα SOCRATES με θέμα «Γονεϊκή Συμμετοχή στα Σχολεία» (Parental Participation in Schools, PALS)...............Το υπουργείο Παιδείας της Σκοτίας αναζητά την πάροχη συμβουλευτικής πολιτικής γονέων και εκπαιδευτικών συστημάτων (Βελγίου, Γαλλίας, Ιταλίας, Ολλανδίας, Ουαλίας, Ιρλανδίας).

Ο κύριος στόχος του έργου είναι να διερευνήσει μεθόδους για αποτελεσματική γονεϊκή συμμετοχή στα σχολεία.

Το έργο υλοποιείται σταδιακά βάσει μελετών και πειραματικών εφαρμογών των επτά συνεργαζομένων μελών.

Στο πλαίσιο λειτουργίας του προέκυψε «Ο Κανονισμός του γονέα» (Parental Charter).

Ο «Κανονισμός του Γονέα» δημοσιεύθηκε το 1993 και σε νέα έκδοση το 1996 με σκοπό να απεικονίσει τις προσδοκίες των γονέων σε σχέση με το σχολείο και τις δυνατότητες αποτελεσματικής συμμετοχής του στην εκπαίδευση των παιδιών τους.

Με αυτό το σκεπτικό, έθεσε στη διάθεση των γονέων μια συλλογή αποτελεσμάτων που δείχνουν βήμα με βήμα τον τρόπο λειτουργίας των σχολείων.

Παρατηρούμε, συνεπώς ότι η κοινωνία έχει κινητοποιηθεί διεθνώς για την επιμόρφωση των γονέων στα θέματα Παιδείας. Ζητάει τη ενεργό συμμετοχή των γονέων και αποδίδει μεγάλο ποσοστό της επιτυχίας της εκπαίδευσης στην ενημέρωση και συνεργασία γονέων και εκπαιδευτικών.

Το ενδιαφέρον ξεκινά από τον ίδιο προβληματισμό, την ανάγκη για αποτελεσματική βοήθεια στην αναπτυξιακή εξέλιξη των παιδιών και καταλήγει σε συμπεράσματα κοινού ενδιαφέροντος, τα οποία ασφαλώς προσαρμόζονται στην ιδιαίτερη κουλτούρα και στον διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας του κάθε λαού.

http://www.pelop.gr/?page=article&docid=179733&srv=28

Το παιδί μου είναι πολύ ζωηρό και κουνιέται ασταμάτητα. Μπορεί να είναι υπερκινητικό;

Συχνά- από άγνοια – αποκαλούμε «υπερκινητικό» ένα «ζωηρό» ή «κακομαθημένο» παιδί. Είναι λανθασμένος ένας τέτοιος χαρακτηρισμός. Τα πραγματικά υπερκινητικά παιδιά έχουν αληθινό πρόβλημα που δυστυχώς λύνεται δύσκολα.


Βασικά έχουμε 3 ομάδες αληθινών υπερκινητικών παιδιών:
* Το συνηθισμένο υπερκινητικό παιδί (χωρίς βλάβη εγκεφάλου)
* Το παιδί με υπερκινητικότητα, λόγω πνευματικής καθυστέρησης
* Το παιδί με υπερκινητικότητα λόγω ψυχιατρικού προβλήματος (ψύχωση)

Χαρακτηριστικά του απλού υπερκινητικού παιδιού.
* Παρουσιάζεται στο τρίτο χρόνο ζωής Συχνά το παιδί έχει ανεξήγητη επιθετικότητα
* Συχνά έχει εντελώς απρόβλεπτη συμπεριφορά (χωρίς αιτία ανοίγει πόρτες και βγαίνει έξω στο μπαλκόνι, διάδρομο κτλ.)
* Κοιμάται λίγες ώρες στο 24ώρο, και ο ύπνος είναι ανήσυχος και διακοπτόμενος
* Στο σχολείο είναι αδύνατον να κάτσει για αρκετή ώρα στο θρανίο του (σηκώνεται χωρίς άδεια του δασκάλου, κάνει βόλτες στην τάξη ή ανοίγει την πόρτα και φεύγει στην αυλή)
* Μιλάει ασταμάτητα
* Διακόπτει το δάσκαλο συνεχώς και χωρίς λόγο Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου παιδιού είναι πολύ δύσκολη, και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντα ευχάριστα.
Συχνά δεν καταλαβαίνουν από λόγια, ούτε φοβούνται την τιμωρία. Απαιτείται αφάνταστη υπομονή από τους γονείς, ίσως σχολική βοήθεια με δάσκαλο στο σπίτι, ψυχολόγος σε σταθερή σχέση και πολύ πιθανόν και εργοθεραπεία.

Μετά τις λέξεις φοβούνται την τιμωρία…
Ένας τρόπος για να μπορέσει να συγκεντρωθεί στο διάβασμα στο σπίτι είναι να βάλουμε το γραφείο που διαβάζει μακριά από το παράθυρο ( για να μην αποσπάται συνεχώς η προσοχή του). Το ίδιο ισχύει και με το θρανίο στο σχολείο. Ζητάμε από τον δάσκαλο να το βάλει στην πρώτη σειρά, μακριά από το παράθυρο. Επίσης, τουλάχιστον στο σπίτι προσπαθούμε στο γραφείο που διαβάζει να μην υπάρχουν καθόλου αντικείμενα που του αποσπούν την προσοχή.

Πηγή

http://eidikidiapaidagogisi.blogspot.gr/2014/04/blog-post.html?spref=fb

Οι συχνότερες μαθησιακές δυσκολίες

---

Από: Νινέττα Φαφούτη

Αν το παιδί κατά τη διάρκεια της Α΄ Δημοτικού παρουσιάσει προβλήματα, οι γονείς θα πρέπει να εξετάσουν και να αρχίσουν να αναρωτιούνται αν αυτά σχετίζονται με την ωρίμανση του παιδιού ή υπάρχουν ενδείξεις κάποιας μαθησιακής δυσκολίας. 

Προς το τέλος της Α΄ με αρχή της Β΄ Δημοτικού, ένα παιδί μπορεί να εμφανίσει τα πρώτα συμπτώματα δυσλεξίας ή άλλης μαθησιακής δυσκολίας. Οι πρώτες ενδείξεις είναι συνήθως ότι παρουσιάζει δυσκολία με την εκμάθηση της Ανάγνωσης και της Γραφής, προσθέτει ή αφαιρεί γράμματα σε λέξεις ή παραλείπει ολόκληρες λέξεις διαβάζει ή γράφει, έχει προβλήματα στο να μάθει να λέει την ώρα, γράφει πολύ αργά και δεν προλαβαίνει ολοκληρώσει τις εργασίες του μαζί με τα άλλα παιδάκια στην τάξη. Αυτό δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι το παιδί δεν είναι έξυπνο. Τα παιδιά με ειδικές μαθησιακές δυσκολίες διαθέτουν νοημοσύνη μέσου όρου και πάνω, αλλά απλώς έχουν μια ειδική δυσκολία σε κάποιο νοητικό τομέα. Αυτό είναι κάτι που μπορεί να το διαγνώσει ένας ειδικός σχολικός ψυχολόγος. Οι μαθησιακές δυσκολίες δεν έχουν σχέση με τη νοημοσύνη ενός παιδιού. Οφείλονται σε μια διαφορετική λειτουργία του εγκεφάλου, η οποία επηρεάζει τη λήψη και την επεξεργασία μιας πληροφορίας. Τα παιδιά που παρουσιάζουν τέτοιες ιδιαιτερότητες απλά βλέπουν, ακούν και αντιλαμβάνονται τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Συνήθως οι γονείς, όταν ανακαλύψουν ότι κάτι δεν πάει καλά στην ανάπτυξη του παιδιού τους, νιώθουν άβολα και αμήχανα. Είναι άσκοπο να το πιέζετε, αφού δεν μπορεί να προσπαθήσει περισσότερο ή να συγκεντρωθεί από μόνο του, αν δεν του δείξετε τον κατάλληλο τρόπο για να το πετύχει. Να θυμάστε ότι ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφερόμαστε εμείς, έχει περισσότερη επίδραση στην εξέλιξη του παιδιού από όσο φανταζόμαστε.

Οι πιο συνηθισμένες μαθησιακές δυσκολίες

ΔΥΣΛΕΞΙΑ

Είναι η εξελικτική δυσκολία στην επεξεργασία του γραπτού λόγου και κατά συνέπεια δυσκολία στην ανάγνωση, δυσανάλογα επίμονη προς την ηλικία και το νοητικό δυναμικό του μαθητή, και επίσης επίμονη αδυναμία στην εκμάθηση της ορθογραφίας των λέξεων. Σε πολλές περιπτώσεις, η δυσλεξία φαίνεται να κληρονομείται. Δεν είναι ασθένεια, αλλά μια διαφορετικότητα στη δομή του εγκεφάλου, η οποία χρειάζεται ένα διαφορετικό τρόπο διδασκαλίας. Τα άτομα με δυσλεξία είναι χαρισματικά και πολύ παραγωγικά.

Τα σημάδια

 - Δυσκολίες στην ανάγνωση (αργός ρυθμός ανάγνωσης, διστακτική και συλλαβική ανάγνωση, λάθη σε επίπεδο σύγχυσης βασικών αντιστοιχιών ήχων και γραπτών συμβόλων, λάθη με οπτικές ομοιότητες γραμμάτων, παράλειψη, αντικατάσταση, αντιμετάθεση γραμμάτων, συλλαβών ή και λέξεων, ελλιπής κατανόηση του κειμένου, χάσιμο της σειράς του βιβλίου).

 - Δυσκολίες στη γραφή (πολλά ορθογραφικά λάθη, παραλείψεις, προσθέσεις, αντιμεταθέσεις, αντικαταστάσεις γραμμάτων, συλλαβών & λέξεων, κακογραφία, ακαταστασία, μουντζούρες στο γραπτό, αδικαιολόγητα κενά, κατάργηση των διαστημάτων, απουσία σημείων στίξης, απουσία κεφαλαίων ή παρεμβολή τους ανάμεσα στα πεζά).

 - Δυσκολίες στα μαθηματικά (προβλήματα στην άμεση μνήμη, όταν ενασχολούνται με αριθμητικές πράξεις, απώλεια θέσης ή σειράς στην πρόσθεση στηλών με αριθμούς, δυσκολία εκμάθησης της προπαίδειας).

Ο δυσλεξικός μαθητής...

...Έχει μέση μέχρι πολύ υψηλή νοημοσύνη, που χαρακτηρίζει όλες τις πλευρές της καθημερινής του ζωής.

...Σύμφωνα με τη συμπεριφορά του στο σχολείο και στο σπίτι, δείχνει πως είναι πολύ πιο έξυπνος και δημιουργικός από ο, τι φανερώνει η επίδοσή του στην ανάγνωση, τη γραφή και μερικές φορές την αριθμητική.

...Είναι συνήθως το παρεξηγημένο παιδί, που χαρακτηρίζεται συχνά ως τεμπέλικο, ανυπάκουο, αδιάφορο για σχολική μάθηση και ίσως ως «επαναστάτης» της τάξης.

ΔΥΣΑΡΙΘΜΗΣΙΑ

Είναι η δυσκολία στην εκμάθηση των μαθηματικών εννοιών και δεξιοτήτων, παρά την απουσία εμφανούς διαταραχής, όπως κάποιο σύνδρομο ή νοητική υστέρηση. Η δυσαριθμησία μπορεί να είναι: α) αναπτυξιακή ή εξελικτική β) επίκτητη. Στην πρώτη περίπτωση, αναφερόμαστε σε άτομα σχολικής ηλικίας (μαθητές) που για πρώτη φορά έρχονται σε επαφή και αποκτούν μαθηματικές γνώσεις και δεξιότητες. Η δεύτερη αφορά άτομα που έχουν μάθει μαθηματικά, αλλά αργότερα, κατά την παιδική/εφηβική ή συχνότερα ενήλικη ζωή τους, χάνουν αυτή την ικανότητά τους, κάτι που οφείλεται σε μια επίκτητη διαταραχή που συνδέεται με κάποια βλάβη στον εγκέφαλο. Ο όρος «αναπτυξιακή» σημαίνει απλώς ότι το παιδί δεν αποκτά εύκολα μαθηματικές γνώσεις και δεξιότητες, και το πρόβλημα συνδέεται με την ποιότητα της αρχικής του μάθησης.

Τα σημάδια

 - Δυσκολίες στην τέλεση απλών μαθηματικών πράξεων (εμμονή στο μέτρημα με δάχτυλα, μεγάλο διάστημα περισυλλογής) και στην αντίληψη ποσοτήτων και μεγεθών.

 - Αδυναμία προσανατολισμού και συσχετισμών στα «αριθμητικά διαστήματα» : 1-100, 1-1000 κλπ.

 - Αδυναμία συγκράτησης πρόσφατων μαθηματικών θεμάτων και εννοιών, παρ' όλη την επανάληψη.

 - Δυσκολίες στην αφαίρεση και στη διαίρεση, περισσότερο από ο, τι στην πρόσθεση.

 - Δυσκολίες προσανατολισμού στο χώρο, σύγχυση των εννοιών «δεξιά» και «αριστερά».

 - Μνήμη μικρής διάρκειας σε πρόσφατες μαθηματικές έννοιες, προπαίδεια κ. α.

 - Μη επιθυμητά αποτελέσματα με την εξάσκηση και τη μελέτη.

 - Δυσκολία στην επιλογή των απαραίτητων πράξεων για τη σωστή επίλυση προβλημάτων.

ΔΥΣΓΡΑΦΙΑ Είναι μια νευρολογική διαταραχή, που χαρακτηρίζεται από δυσκολίες στη γραφή, με παραμορφώσεις ή λάθη. Τα παιδιά με αυτή τη διαταραχή σχηματίζουν γράμματα με λάθος μέγεθος ή και κατεύθυνση ή γράφουν λανθασμένες και με ορθογραφικά σφάλματα λέξεις, παρά τις οδηγίες για το αντίθετο. Επίσης, είναι πιθανό να έχουν και άλλες δυσκολίες μαθησιακές, αλλά συνήθως δεν έχουν κοινωνικές δυσκολίες.

Τα σημάδια

- Ασκείται πολύ μεγάλη ή πολύ μικρή πίεση στο εργαλείο γραψίματος (μολύβι, πινέλο).

- Τα γράμματα δεν τοποθετούνται πάνω στη γραμμή.

- Τα γράμματα είναι δυσανάγνωστα.

- Το γράψιμο είναι πολύ αργό.

- Το γράψιμο δεν κινείται οριζόντια, αλλά κλίνει προς τα πάνω ή προς τα κάτω.

- Οι σειρές συγκλίνουν.

- Τα διαστήματα μεταξύ των λέξεων είναι ανομοιογενή.

- Το μέγεθος των γραμμάτων δεν είναι σταθερό.

- Κάποια γράμματα δεν σχηματίζονται ολοκληρωμένα.

- Το γράψιμο φαίνεται κοπιαστικό.

ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΙΑ

Η αιτιολογία της δυσαναγνωσίας δεν είναι σαφής, όπως συμβαίνει και με την πλειοψηφία των ειδικών μαθησιακών δυσκολιών. Τα αίτιά της μπορεί να ποικίλλουν. Οι περισσότερες σύγχρονες έρευνες συμπεραίνουν ότι πρόκειται για πρόβλημα στην καταγραφή και επεξεργασία αυτού που βλέπουμε την ώρα της ανάγνωσης και μπορεί να επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως είναι το περιβάλλον ή το φως. Πρόκειται για ανικανότητα του εγκεφάλου να αποκωδικοποιήσει οπτικά ερεθίσματα του κειμένου. Άλλη παράμετρος που ενδεχομένως μπορεί να εμπλέκεται είναι η φωνολογική αποκωδικοποίηση των ήχων. Όπως και να έχει, είναι γεγονός ότι μπορούμε να υποψιαστούμε από πολύ μικρή ηλικία ότι το παιδί μας παρουσιάζει ανάλογη δυσκολία. Στην αντιμετώπιση του προβλήματος, καθοριστικό ρόλο παίζει η έγκαιρη και έγκυρη διάγνωση από το λογοθεραπευτή, που λύνει το πρόβλημα από τη ρίζα του. Έτσι, ανάλογα με το παιδί και το είδος της διαταραχής, η λύση μπορεί να είναι άμεση ή μακροχρόνια, εφόσον στην προκειμένη περίπτωση επιλεγεί και καθοριστεί το ιδανικό θεραπευτικό πρόγραμμα, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του εκάστοτε μαθητή.

Τα σημάδια

 - Δυσκολίες στην αποκωδικοποίηση (κομπιαστή ανάγνωση).

 - Λάθη (αντικαταστάσεις, παραλήψεις, αντιμεταθέσεις).

 - Αντικαταστάσεις λέξεων.

ΔΥΣΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ

Είναι μία από τις τρεις διαταραχές που απαρτίζουν την ομάδα των Ειδικών Μαθησιακών Δυσκολιών. Αφορά τη δυσκολία της γραφής, τόσο στο επίπεδο της λέξης όσο και στο επίπεδο της πρότασης και της σύνταξης γραπτής παραγράφου. Τα λάθη των παιδιών με δυσορθογραφία μπορούν να ταξινομηθούν σε επτά μεγάλες κατηγορίες:

1α. Λάθη στην τοποθέτηση των γραφημάτων στο χώρο

 - Αντικατάσταση γραμμάτων από άλλα γειτονικών μορφών.

 - Διαφορετικά προσανατολισμένα (ε - 3, ρ - 9, δ - 2).

 - Γειτονικής μορφής (χ - γ).

1β. Αντιστροφές

 - Αντιστροφή αρχικού φωνήεντος (αρ - Ρα).

 - Αντιστροφές μέσα στη συλλαβή ή σε διαδοχικά σύμφωνα (τρία - τίρα).

 - Παράλειψη γραμμάτων ή συλλαβών.

 - Πρόσθεση γραμμάτων ή συλλαβών.

 - Σύνδεση των λέξεων (της μαμάς του - της μαμάστου).

2. Φωνολογικά λάθη

 - Αντικατάσταση άηχου ηχηρού φωνήματος.

 - Απλοποίηση συμπλέγματος (βάφτισα - βάφισα).

 - Αφομοίωση (παγώνω - παγώγω).

 - Επένθεση (κλαίω - καλαίω).

 - Παραποίηση φωνηέντων (πέντε - πέντα).

3. Λάθη χρήσης (ιστορική ορθογραφία) (ωραίος - ορέος, κοιμάμαι - κιμάμαι).

4. Λάθη στη χρήση διαφορετικών γραμμάτων ενός ίδιου ήχου (ευχαριστώ - εφχαριστώ, ευαίσθητος - εβαίσθητος).

5. Λάθη συμφωνίας γραμματικής κλίσης. Τα παιδιά με δυσορθογραφία μπορεί να γνωρίζουν τους γραμματικούς κανόνες, αλλά δεν μπορούν να τους εφαρμόσουν.

6. Αντικατάσταση λέξεων (γάτα - σκύλος).

7. Ομόηχες λέξεις (λίπη - λύπη - λείπει).

ΔΥΣΠΡΑΞΙΑ

Ο όρος αναφέρεται σε ειδική διαταραχή της περιοχής της ανάπτυξης των κινητικών δεξιοτήτων. Τα άτομα με δυσπραξία έχουν τη δυσκολία να σχεδιάσουν και να ολοκληρώσουν μια πράξη. Υπολογίζεται ότι περίπου το 6% των παιδιών εμφανίζει σημάδια δυσπραξίας, και το 70% αυτών είναι αγόρια. Η δυσπραξία μπορεί να επηρεάσει διαφορετικές περιοχές της λειτουργικότητας, που ποικίλλει ανάμεσα σε ένα απλό κινητικό έργο, όπως είναι η χειρονομία του χαιρετισμού, και σε περισσότερο περίπλοκα έργα, όπως είναι το πλύσιμο των δοντιών. Είναι σημαντικό να σημειωθεί πως, αν ένα παιδί παρουσιάζει τέτοιου είδους δυσκολίες, όπως αυτές που περιγράφονται παρακάτω, δεν είναι απαραίτητο να έχει δυσπραξία. Αν, όμως, ένα άτομο εμφανίζει δυσκολίες αυτού του τύπου, για αρκετό χρονικό διάστημα, επιβάλλεται η εξέτασή του από ειδικό, για να διερευνηθεί η πιθανότητα εμφάνισής της.

Τα σημάδια

 - Η δυσπραξία προκαλεί δυσκολία στην ανάπτυξη των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών, τα οποία μπορεί να έχουν προβλήματα στις σχέσεις με τους συνομηλίκους τους. Μολονότι είναι έξυπνα, ωστόσο φαίνονται ανώριμα, και μερικά μπορεί να αναπτύξουν φοβίες και ψυχαναγκαστική συμπεριφορά.

 - Οι δυσκολίες συντονισμού των κινήσεων δημιουργούν ιδιαίτερα προβλήματα στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής και σε άλλες αθλητικές δραστηριότητες.

 - Οι δυσκολίες στη γραφή, όπως τα κακοσχηματισμένα γράμματα, το κράτημα του μολυβιού και το αργό γράψιμο, μπορεί να καταστήσουν τη σχολική εργασία απογοητευτική.

ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΠΡΟΣΟΧΗΣ & ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ

Πολλά παιδιά, ιδιαίτερα στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού, χαρακτηρίζονται από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς ζωηρά, υπερκινητικά, απρόσεκτα, δραστήρια ή ανυπάκουα. Αυτή η συμπεριφορά, αν και δυσκολεύει τη ζωή των γονέων και των δασκάλων, θεωρείται έως μια ηλικία φυσιολογική. Παρ' όλα αυτά, όμως, επιβαρύνουν την καθημερινή ζωή του παιδιού, καθώς και τη σχολική επίδοσή του. Τι γίνεται, όμως, όταν ένα παιδί δεν μπορεί να συγκεντρωθεί σχεδόν καθόλου στα μαθήματά του; Τι γίνεται, όταν δεν μπορεί να κάνει τις εργασίες του; Όταν δεν έχει την υπομονή να καθίσει σε ένα σημείο σχεδόν ποτέ; Τότε, πιθανόν το παιδί να πάσχει από Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ - Υ). Η διαταραχή αυτή είναι πολύ συχνή κυρίως στα αγόρια και τα χαρακτηριστικά της είναι τρία: η υπερκινητικότητα, η ελλειμματική προσοχή και η παρορμητικότητα.

Τα σημάδια

- Το παιδί είναι υπερβολικά δραστήριο σε σχέση με τα παιδιά της ηλικίας του, και είναι σχεδόν αδύνατο να παραμείνει ήρεμο.

- Είναι αφηρημένο και χάνει τα πράγματά του.

- Δεν έχει υπομονή να ακούσει οδηγίες.

Τρόποι αντιμετώπισης μαθησιακών δυσκολιών

Η έγκυρη αναγνώριση και συνειδητοποίηση από τους γονείς των ψυχολογικών, εκπαιδευτικών και κοινωνικών παραγόντων που εμπλέκονται στο πρόβλημα του παιδιού τους είναι το πιο σημαντικό εφόδιο στην προσπάθεια σχεδιασμού μιας αποτελεσματικής παρέμβασης, που κυρίως στοχεύει να ενισχύσει την αίσθηση ικανότητας, αυτάρκειας και προσωπικού ελέγχου που έχει το παιδί για ο, τι αφορά τη ζωή του. Οι προσπάθειες, τόσο των γονιών όσο και των εκπαιδευτικών, θα πρέπει να έχουν ως γνώμονα και τελικό στόχο:

 - Τη διαμόρφωση στο σπίτι και στο σχολείο ενός περιβάλλοντος όπου το παιδί όχι μόνο θα πετύχει, αλλά και θα βιώσει αυτή του την επιτυχία ως αποτέλεσμα κυρίως των δικών του προσπαθειών και ικανοτήτων. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να ενδυναμώσουμε το παιδί και να ενισχύσουμε την αίσθηση ότι έχει το ίδιο προσωπικά τον έλεγχο και την ευθύνη για τη ζωή του. Οι γονείς δεν πρέπει να κάνουν εκείνοι τη «δουλειά» του παιδιού, αλλά να το βοηθήσουν να οργανώσει τις προσπάθειες και τις δυνάμεις του με τέτοιον τρόπο, ώστε να επιτύχει μόνο του το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με αυτό τον τρόπο, επικοινωνούν στο παιδί την αποδοχή και την εκτίμησή τους, ενισχύουν την αυτοπεποίθησή του, βοηθούν στην εσωτερική του ηρεμία, το κινητοποιούν να πετύχει περισσότερα, ενώ ενθαρρύνουν την αυτονομία του.

 - Τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που ενισχύει την πεποίθηση στο παιδί ότιτα λάθη και οι αποτυχίες δεν είναι μόνο αποδεκτά, αλλά και αναμενόμενα,και πρέπει να τα βλέπουμε ως ευκαιρίες για μάθηση. Με άλλα λόγια, να επιδιώκουμε να πείσουμε τα παιδιά που είναι ευάλωτα σε αποτυχίες - πολλά εκ των οποίων νιώθουν ηττημένα και κουρασμένα μετά από χρόνια απογοητεύσεων και αποτυχιών - ότι οι αποτυχίες τους μπορεί να τα οδηγήσουν στην επιτυχία.

 - Την επίτευξη ενός δημιουργικού διαλόγου με το παιδί, ο οποίος θα ενισχύσει το κριτικό του πνεύμα και την πληροφόρησή του σχετικά με τη χρήση αποτελεσματικών «τεχνικών μάθησης» και επικοινωνίας. Συναισθηματικές αντιδράσεις των γονιών, όπως ο θυμός, η γελοιοποίηση ή ο χλευασμός του παιδιού, πρέπει να αποφεύγονται. Ο γονιός δεν πρέπει να ξεχνά ότι το παιδί έχει πρόβλημα με τον έλεγχο της συμπεριφοράς του. Αντί να του πει: «Εάν προσπαθούσες περισσότερο, θα τα πήγαινες καλύτερα...» ή «Εάν έδειχνες πιο συχνά την απαραίτητη προσοχή και δεν τεμπέλιαζες, θα είχες καλύτερες επιδόσεις στο σχολείο», θα ήταν πιο αποτελεσματικό να του πει: «Νομίζω ότι προσπαθείς, πιστεύω όμως ότι το πρόβλημα μπορεί να οφείλεται στο ότι οι τρόποι / τεχνικές που χρησιμοποιείς για να μάθεις δεν είναι οι καλύτερες δυνατές». Τέτοιου είδους σχόλια βοηθούν το παιδί να σκεφτεί, χωρίς να προκαλούν την επιθετικότητά του ή να ενισχύουν την άρνησή του.

Τα ειδικά τεστ

Υπάρχουν διάφορα τεστ, τα οποία εξετάζουν όλο το νοητικό προφίλ του παιδιού. Πώς σκέφτεται λεκτικά, πώς σκέφτεται πρακτικά, και ανάλογα με τις αντιδράσεις του ο ειδικός καταλαβαίνει αν έχει προβλήματα τα οποία χρειάζονται ειδική αντιμετώπιση και συμβουλεύει τους γονείς ακριβώς τι να κάνουν για να περιορίσουν τις συγκεκριμένες δυσκολίες. Οπωσδήποτε, το να έχει ένα παιδί μια ειδική μαθησιακή δυσκολία δεν δείχνει κάποια μειονεξία, το αντίθετο μάλιστα, σημαίνει ότι έχει το χάρισμα να σκέφτεται με πολυδιάστατο τρόπο. Όπως, για παράδειγμα, ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι και ο Γουόλτ Ντίσνεϊ που ήταν δυσλεκτικοί. Όμως, συχνά οι γονείς, επειδή δεν γνωρίζουν πολλά, φοβούνται να το ερευνήσουν έγκαιρα και περιμένουν να το αντιμετωπίσουν όταν το παιδί τελειώνει το Δημοτικό και πάει στο Γυμνάσιο, όπου τότε είναι λίγο αργά.

Με τη συνεργασία της Μαρίας Σκαπέρα (Μ. Ed. ψυχοπαιδαγωγός, εκπαιδευτική σύμβουλος).

imommy

Τι είναι Μαθησιακές Δυσκολίες:

Oι Μαθησιακές Δυσκολίες είναι διαταραχές που έχουν επιπτώσεις στην ικανότητα για χρήση του προφορικού και γραπτού λόγου, στην ικανότητα για μαθηματικούς υπολογισμούς, στις συντονισμένες κινήσεις και στην διατήρηση της προσοχής. Μολονότι οι Μαθησιακές Δυσκολίες παρουσιάζονται σε πολύ νεαρή ηλικία, οι διαταραχές αυτές συνήθως δεν αναγνωρίζονται μέχρι το παιδί να φτάσει στην σχολική ηλικία.

Κατά ενδιαφέροντα τρόπο δεν υπάρχει ξεκάθαρος και ευρύτερα αποδεκτός ορισμός των μαθησιακών δυσκολιών. Εξ αιτίας της πολύ-επιστημονικής φύσης του πεδίου, υπάρχει διαμάχη στο θέμα του ορισμού. Τελικά υπάρχουν συγχρόνως δώδεκα ορισμοί, οι οποίοι εμφανίζονται στην βιβλιογραφία. Αυτοί οι διαφορετικοί ορισμοί συμφωνούν σε ορισμένους παράγοντες:

1. Το παιδί με μαθησιακά προβλήματα έχει δυσκολίες στην ακαδημαϊκή επιτυχία και διαδικασία. Ασυμφωνία υπάρχει ανάμεσα στη δυνατότητα του ατόμου για μάθηση και στο τι πραγματικά μαθαίνει.

2. Το παιδί με μαθησιακά προβλήματα παρουσιάζει μια ανομοιογενή ανάπτυξη στον τομέα της γλώσσας, των ακαδημαϊκών επιτευγμάτων και/ ή της αντίληψης.

3. Τα μαθησιακά προβλήματα δεν οφείλονται σε κακές περιβαλλοντικές επιδράσεις

4. Τα μαθησιακά προβλήματα δεν οφείλονται σε νοητική υστέρηση ή συναισθηματική διαταραχή.

5. Τα μαθησιακά προβλήματα δεν οφείλονται σε φυσικές αναπηρίες ή σε  κακή εκπαίδευση 

Οι δυσκολίες που προκύπτουν από αυτούς τους παράγοντες εντάσσονται στον ευρύτερο χώρο των Σχολικών δυσκολιών 

Οι μαθησιακές δυσκολίες επιδρούν στην ικανότητα του ανθρώπουείτε να ερμηνεύσει αυτό που βλέπει και ακούει, ή να συνδέσει πληροφορίες από διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου. Αυτοί οι περιορισμοί μπορούν να αποκαλυφθούν με πολλούς τρόπους ως ειδικές δυσκολίες στο γραπτό και προφορικό λόγο, στον,κινητικό συντονισμό στον αυτοέλεγχο ή στην προσοχή. Οι δυσκολίες αυτού του είδους επεκτείνονται και στην σχολική δουλειά και μπορούν να παρέμβουν στην διαδικασία της μάθησης της ανάγνωσης, της γραφής ή στην ικανότητα για μαθηματικούς υπολογισμούς.

Ο όρος «Μαθησιακή Δυσκολία» δεν είναι διάγνωση με την ίδια έννοια, όπως θα λέγαμε «ανεμοβλογιά» ή «παραμαγούλες». Οι δυο αυτές νόσοι υποδηλώνουν μια μοναδική γνωστή αιτία με προβλέψιμο αριθμό συμπτωμάτων. Αντίθετα, ΜΔ είναι ένας ευρύς όρος, ο οποίος καλύπτει πολλές πιθανές αιτίες, συμπτώματα, θεραπείες και αποτελέσματα. Μερικοί άνθρωποι μπορεί να έχουν ένα μοναδικό, ξεχωριστό μαθησιακό πρόβλημα, το οποίο επηρεάζει λίγο τη ζωή τους, ενώ άλλοι παρουσιάζουν διάφορες Μαθησιακές Δυσκολίες που αλληλοεπικαλύπτονται. Αυτό συμβαίνει μερικώς, επειδή οι δυσκολίες αυτές μπορούν να παρουσιασθούν με πάρα πολλές μορφές και έτσι είναι δύσκολο να γίνει η διάγνωση ή να εντοπισθούν ακριβώς οι αιτίες.

πηγή: kidsource

childevelopmentinfo

http://www.focusonchild.gr/learning-disabilities.html

Ο ιδανικός δάσκαλος στα μάτια των παιδιών

«Ζωγραφίζοντας στο μυαλό και την καρδιά μου τον ιδανικό δάσκαλο, δεν ξεχωρίζω αν είναι άντρας ή γυναίκα, νέος σε ηλικία ή μεγαλύτερος, όμορφος ή λιγότερο όμορφος με την κοινή έννοια του όρου. Για μένα ο ιδανικός δάσκαλος ξεχωρίζει πρώτα από όλα από την αγάπη του στα παιδιά, τους μαθητές του. Ξέρει τι νιώθουν, προλαβαίνει τις σκέψεις τους, έχει υπομονή, καρτερία στις εκφράσεις της αγωνίας τους.

Ο ιδανικός δάσκαλος γνωρίζει πώς να κάθεται σωστά στην έδρα του, αλλά και στα θρανία δίπλα στους μαθητές του, χαμογελάει ειλικρινά και αγγίζει την πλάτη των παιδιών του, συμμετέχοντας στις χαρές και στους προβληματισμούς τους, Κλείνει τη ματιά πονηρά στις μικρές φάρσες και επαινεί ακόμη και τις πιο μικρές επιτυχίες των μαθητών του.

Η επιστημοσύνη του και η καλή γνώση του αντικειμένου του είναι ιδιαίτερα σημαντικό στοιχείο της εικόνας του. Ο σωστός δάσκαλος επιλέγει το ουσιαστικό και παραμερίζει τις ανούσιες λεπτομέρειες κάνοντας το μάθημα πιο ενδιαφέρον. Ξεπερνά τους εγωισμούς του, αφήνει τα προσωπικά του προβλήματα έξω από την πόρτα της τάξης του και απασχολείται με τον καθένα από τους μαθητές του χωριστά

Στη μετάδοση των γνώσεων που θέλει να μεταδώσει δε λειτουργεί ως αυθεντία. Ξέρει να εκμαιεύει τις πληροφορίες, δέχεται και κάνει ερωτήσεις, δεν ευνοεί την αποστήθιση αλλά καλλιεργεί την κριτική σκέψη των μαθητών του αποδεχόμενος τόσο τα πιθανά λάθη του όσο και τα δικά του.

Ο καλός δάσκαλος είναι μια τεράστια αγκαλιά που χωράει γενιές γενιών μαθητών χωρίς να ξεχνάει ποτέ τα μικρά τους ονόματα όσα χρόνια κι αν περάσουν. Νοιάζεται για τις επιλογές τους και παρακολουθεί την πρόοδό τους ξέροντας ότι η καλύτερη υποχρέωση είναι να τους βοηθήσει να γίνουν καλύτεροι και σπουδαιότεροι από κείνον.»

                                                            Θεοπίστη-Μαρίνα Χασιώτη (Β4)

Κατά τη γνώμη μου ένας δάσκαλος για να είναι καλός πρέπει να αγαπάει τα παιδιά και να εκδηλώνει την αγάπη του. Να είναι δηλαδή στοργικός και φιλικός απέναντί τους και να μπορεί να αφουγκράζεται τις ανησυχίες τους.

Επίσης μέσα στην τάξη θα πρέπει να συμπεριφέρεται ισότιμα στους μαθητές του δίνοντας ευκαιρίες σε όλους να συμμετέχουν σε ένα  δημοκρατικό διάλογο. Θα πρέπει να κρατεί τις ισορροπίες ώστε να μη χάνονται οι ρόλοι του μαθητή και του δασκάλου.

Τέλος, θα πρέπει να είναι καθοδηγητής όχι μόνο στην απόκτηση γνώσης αλλά και στο σωστό τρόπο αντίληψης της ζωής.

                                                       Φώτης Ψωφάκης (Β4)

Ο δάσκαλος, όπως και κάθε εργαζόμενος, πρέπει να κάνει τη δουλειά του με αγάπη, κέφι και χαρά ώστε να νιώθει ικανοποιημένος, ευχαριστημένος και ευτυχισμένος. Βέβαια αυτό έχει αντίκτυπο και στους μαθητές, τους οποίους οφείλει να βοηθά και να στηρίζει. Για μένα ο ιδανικός δάσκαλος είναι αυτός που συνεργάζεται με τους μαθητές, τους κατανοεί, συζητάει μαζί τους, λύνει τα προβλήματα και τις απορίες τους. Επίσης, καταλαβαίνει την ψυχολογία τους, δεν ξεχωρίζει τους μαθητές σε καλούς και κακούς, αλλά τους ενθαρρύνει όλους και επιβραβεύει την κάθε προσπάθεια.

Αθηνά Τσίτου(Β4)

Στα σημερινά σχολεία σπάνια βρίσκει κανείς έναν καλό δάσκαλο. Οι περισσότεροι κάνουν το μάθημά τους, γιατί αυτή είναι η δουλειά τους. Κατά τη γνώμη μου ένας σωστός δάσκαλος πρέπει να αγαπάει αυτό που κάνει. Ακόμα, πρέπει να έχει πολύ υπομονή και επιμονή. Δεν πρέπει να θυμώνει εύκολα με τα παιδιά, αλλά ούτε να τα αφήνει να κάνουν ό,τι θέλουν στη τάξη. Χρειάζεται να έχει πολλές γνώσεις, όχι μόνο για το μάθημα που διδάσκει, αλλά και να τον κόσμο. Ο δάσκαλος δεν έχει ως μόνη υποχρέωση τη διδασκαλία, αλλά και την καθοδήγηση των παιδιών. Πρέπει να τους μαθαίνει για το τι συμβαίνει στην κοινωνία και να τους δίνει χρήσιμες συμβουλές. Τέλος, όταν κάνει μάθημα δεν πρέπει να διδάσκει μόνο όσα λέει το βιβλίο. Χρειάζεται να παραπέμπει τα παιδιά και σε άλλες πηγές πληροφόρησης όποτε είναι δυνατόν.

Φοίβη Τραγουλιά-Πανανή(Β4)

«Κατά την άποψή μου ο ιδανικός δάσκαλος θα ήταν κάποιος με κατανόηση, κέφι και όρεξη να κάνει περισσότερα πράγματα με τα παιδιά απ’ ό,τι ορίζεται ως διδακτέα ύλη. Θα ήταν κάποιος δίκαιος, αλλά όχι αυστηρός και πάντα πρόθυμος να βοηθήσει τους πιο αδύναμους».

Έκτορας Στυλιανός (Β4)

«Ο ιδανικός δάσκαλος για μένα είναι αυτός που κατανοεί τις ανάγκες των μαθητών και αυτός που τα βοηθάει να λύνουν τα προβλήματά τους. Είναι αυτός που δε μαθαίνει στους μαθητές το μάθημα, αλλά το ζει και δεν ξεχνάει να αφήνει και τα παιδιά να το ζήσουν μαζί του. Δεν είναι αυτός που διαβάζει ξερά το μάθημα της ιστορίας, αλλά αυτός που γράφει ιστορία στο μέλλον των μαθητών του»

Αγγελική Τουρκοχωρίτη (Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος για μένα θα πρέπει να έχει τα εξής χαρακτηριστικά:

Ø      να είναι καλός και εργατικός με τα παιδιά, ώστε να μην τον φοβούνται

Ø      να είναι υπομονετικός, αλλά όχι και σε όλες τις περιπτώσεις

Ø      να κάνει ό,τι μπορεί για να καταλάβουν τα παιδιά το μάθημα και όποτε το θεωρεί αναγκαίο να μένει στο ίδιο μάθημα για καλύτερη επεξήγηση

Ø      να βάζει εργασίες, αλλά όχι τόσες πολλές ώστε να ασχολούνται οι μαθητές συνέχεια με αυτές.

Ø      να είναι αστείος και άνθρωπος με τον οποίο μπορώ να ανοίξω συζήτηση

Δημήτρης Χαρισιάδης (Β4)

«O ιδανικός δάσκαλος για μένα είναι αυτός που δεν είναι ιδιαίτερα αυστηρός, αγαπάει το τμήμα του και έχει όρεξη για μάθημα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ο δάσκαλος στο κείμενο του Γ. Ιωάννου «Να ‘σαι καλά δάσκαλε».

Γιάννης Φάρριγκτον (Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος είναι αυτός που κάνει το μάθημα με χαρά και με «πλάκα» έτσι ώστε οι μαθητές να το κατανοούν πιο εύκολα.

 Δήμητρα Τσιτσώνη (Β4)

«Ο ιδανικός δάσκαλος για μένα είναι αυτός που προσπαθεί με κάθε τρόπο να κάνει το μάθημα πιο ενδιαφέρον, αυτός που θέλει να μας διδάξει, αυτός που ενδιαφέρεται πραγματικά και όχι αυτός που επιβάλλει τη γνώμη του και ας είναι λάθος.»

Ηλέκτρα Τσικρίκα (Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος αγαπάει τα παιδιά και το μάθημα που διδάσκει. Διδάσκει όχι μόνο με τα λόγια, αλλά και με πράξεις πράγμα που θα κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν το μάθημά του. Ο δάσκαλος δε θα πρέπει να επιβάλλει την τάξη με φωνές και παρατηρήσεις και δε θα πρέπει να φτάνει στο σημείο να χάνει τον έλεγχο. Θα πρέπει να έχει γνώσεις και να κάνει τα παιδιά να συμμετέχουν.

Γιάννης Σκουρκέας (Β4)

Ένας δάσκαλος πρέπει οπωσδήποτε να σέβεται τα παιδιά, να είναι κοντά τους, να τους μιλάει σα φίλος, να τα αγαπάει, να τα καταλαβαίνει και να τα βοηθάει όσο πιο πολύ μπορεί.  Δεν πρέπει επίσης τα παιδιά να τον φοβούνται.

Χρυσαφοπούλου Χριστίνα (Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος αποτελεί την απαραίτητη προϋπόθεση για την απόδοση των μαθητών κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς. Κατά τη γνώμη μου, η κατανόηση στους μαθητές είναι το σημαντικότερο χαρακτηριστικό του ιδανικού δασκάλου, η οποία σε συνδυασμό με την καλή επικοινωνία μαζί τους έχουν ως αποτέλεσμα μια θετική ατμόσφαιρα στην τάξη. Τέλος, δεν υπάρχουν συγκεκριμένα κριτήρια για έναν ιδανικό δάσκαλο, αφού ο κάθε δάσκαλος αποτελεί ξεχωριστή προσωπικότητα. Γι’ αυτό κάθε παιδί έχει τον αγαπημένο του δάσκαλο.

Μαγδαλένα Φίλιου (Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος πρέπει να είναι φιλικός και ανοιχτός με τα παιδιά, να ενδιαφέρεται γι’ αυτά και να τα βοηθάει. Επιπλέον, πρέπει να επιβάλλει την πειθαρχία.

Πέτρος Τσάκωνας(Β4)

Ο ιδανικός δάσκαλος είναι κάτι το πολύ σπάνιο και το πολύ δύσκολο να το συναντήσεις στις μέρες μας. Ο ιδανικός δάσκαλος πρέπει να καταλαβαίνει τους μαθητές, να επικοινωνεί μαζί μας, αλλά και να μας κάνει να τον εμπιστευόμαστε σαν ένα μέλος της οικογένειάς μας.

            Ένας τέτοιος δάσκαλος μπορεί να μας κάνει να δεθούμε και να αγκαλίασουμε το σχολείο, το οποίο στις μέρες μας έχει ταλαιπωρηθεί πολύ από τους βανδαλισμούς των μαθητών και έχει παραγκωνιστεί από την κοινωνία.

Φίλιππος Σύριος (Β4)

http://efivoidimosiografoi.pbworks.com/w/page/9518494/%CE%9F%20%CE%B9%CE%B4%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82%20%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CF%82

Η άσκηση φέρνει καλύτερους βαθμούς στο σχολείο

SHUTTERSTOCK

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η άσκηση συνδέεται με καλύτερους βαθμούς τόσο στα θεωρητικά μαθήματα (γλώσσα), όσο και στα θετικά (μαθηματικά, φυσική κ.α.) και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι που υποστήριζαν «νους υγιής εν σώματι υγιεί».  Νέα βρετανική επιστημονική έρευνα επιβεβαιώνει την πεποίθηση αυτή, καθώς υποστηρίζει ότι οι νέοι που ασκούνται τακτικά, έχουν καλύτερες σχολικές επιδόσεις.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, η άσκηση συνδέεται με καλύτερους βαθμούς τόσο στα θεωρητικά μαθήματα (γλώσσα), όσο και στα θετικά (μαθηματικά, φυσική κ.α.) και μάλιστα σε βάθος χρόνου.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Νταντί και του Στραθκλάιντ, με επικεφαλής τη δρα Τζόσι Μπουθ, κατέγραψαν αύξηση στις σχολικές επιδόσεις για κάθε 17 λεπτά πρόσθετης άσκησης των αγοριών και 12 λεπτά των κοριτσιών.
Κατά μέσο όρο, κάθε 15 λεπτά παραπάνω άσκησης φαίνεται να σχετίζονται με ένα τέταρτο του βαθμού παραπάνω, άρα 60 λεπτά πρόσθετης άσκησης θα μπορούσαν να «προσθέσουν» ένα ολόκληρο βαθμό -χωρίς βέβαια αυτό να είναι δεδομένο για κάθε παιδί.

Διαπιστώθηκε ακόμη ότι η μέτρια έως εντατική άσκηση βελτιώνει ιδιαίτερα την απόδοση των κοριτσιών στα θετικά μαθήματα. Αυτό, κατά τους ερευνητές, μπορεί να οφείλεται στο ότι ο εγκέφαλος των δύο φύλων αντιδρά διαφορετικά στην αύξηση της σωματικής δραστηριότητας.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι νέοι που ασκούνταν συχνά, τα κατάφερναν καλύτερα στο σχολείο και στα διαγωνίσματα διαχρονικά, στις ηλικίες των 11, 13 και 16 ετών. Μάλιστα, όσο πιο τακτική και έντονη ήταν η άσκηση, τόσο πιο θετικές επιπτώσεις είχε στη βαθμολογία.
Η συνιστώμενη διάρκεια άσκησης για τους νέους είναι 60 λεπτά την ημέρα (είτε αυτό αφορά τη γυμναστική στο σχολείο, είτε σχετική εξωσχολική δραστηριότητα), αλλά, σύμφωνα με την μελέτη που έγινε σε περίπου 5.000 παιδιά, τα περισσότερα ασκούνται λιγότερο (το πολύ μισή ώρα ημερησίως κατά μέσο όρο).

Άλλοι παράγοντες που έχουν βρεθεί ότι συσχετίζονται επίσης με τις σχολικές επιδόσεις ενός παιδιού, είναι το βάρος του κατά τη γέννησή του, η ηλικία της μητέρας όταν γέννησε και το αν κάπνιζε, και βεβαίως μια σειρά από κοινωνικο-οικονομικούς παράγοντες.

Πηγή: ΑΜΠΕ
  

Ο μεσημεριανός ύπνος ενισχύει τη μνήμη των παιδιών

SHUTTERSTOCK

Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 40 παιδιών, τα οποία κατά τη διάρκειά της έπρεπε είτε να κοιμούνται για μία ώρα το μεσημέρι είτε να μένουν ξύπνια, ώστε να παρατηρηθούν οι αλλαγές στις επιδόσεις τους.

Τα παιδιά που κοιμούνται το μεσημέρι ενισχύουν τις μαθησιακές τους ικανότητες, σύμφωνα με νέα αμερικανική μελέτη.
Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο Μασαχουσέτης Άμχερστ διαπίστωσαν ότι τα παιδιά που κοιμούνται μία ώρα το μεσημέρι, μετά το γεύμα τους, έχουν την ικανότητα να συγκρατήσουν περισσότερες πληροφορίες σε σχέση με τα υπόλοιπα.
Το συμπέρασμα αυτό ισχύει για παιδιά ηλικίας από τριών έως πέντε ετών, τα οποία σύμφωνα με τους επιστήμονες χάρη στη μεσημεριανή ξεκούραση αυξάνουν τις γνώσεις τους σε ποσοστό 10%.
Μάλιστα, οι επιστήμονες αναφέρουν στη μελέτη τους ότι οι ευεργετικές επιδράσεις του μεσημεριανού ύπνου διαρκούν και την επόμενη μέρα, ενισχύοντας τη μνήμη και τις μαθησιακές ικανότητες.
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με τη συμμετοχή 40 παιδιών, τα οποία κατά τη διάρκειά της έπρεπε είτε να κοιμούνται για μία ώρα το μεσημέρι είτε να μένουν ξύπνια, ώστε να παρατηρηθούν οι αλλαγές στις επιδόσεις τους.
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τις μέρες που τα παιδιά δεν έχαναν τον ύπνο τους, παρουσίαζαν αυξημένη δραστηριότητα στις περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τη μάθηση και την απορρόφηση νέων πληροφοριών.
Σύμφωνα με την επικεφαλής της μελέτης, Ρεμπέκα Σπένσερ, η μελέτη είναι μικρής έκτασης, αλλά ουσιαστικά είναι η πρώτη που αποδεικνύει ότι ο ύπνος είναι τόσο σημαντικός για τα παιδιά προσχολικής ηλικίας.
Τονίζει δε ότι η έλλειψή του τους προκαλεί προβλήματα συγκέντρωσης, μνήμης και τα κάνει να γκρινιάζουν.
Τα αποτελέσματα της μελέτης δημοσιεύονται στο επιστημονικό περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences.

http://www.naftemporiki.gr/story/705331